Jantien de Boer schrijft in haar column in de Leeuwarder Courant over jeukvrouwen, natuur ‘waar geen donder meer aan is’, ouwe jongens en de melancholie die je bekruipt als de wereld voortraast. De schrijfster baalt van rotmannen, moetmeisjes en schoonheidsoperaties. Met veel vaart en humor hekelt ze de dwangbuis van het moderne leven, waarin alles perfect moet zijn, vooral als het om meisjes en vrouwen gaat.
Ze ergert zich aan graatmagere modellen en rotarians, maar er is ook veel om van te houden, gelukkig. Gescheurde zieltjes bijvoorbeeld, lieve vieze zwervers en een dode cavia.